Dear contributors and readers of the Greek Economists for Reform blog:

As editors of the blog, and on behalf of the ad hoc group of Greek economists who launched it, we would like to let you know that we have decided to suspend its operation. The blog was launched back in the Fall of 2010, shortly after the Greek crisis erupted. Its purpose was to promote informed and non-partisan public debate on key priorities and urgent needs for reform in the Greek economy. The blog was launched without any external financial support, and the costs for hosting it online were financed by the private generosity of members of the ad hoc group that initiated the effort. Neither contributors nor editors received any financial compensation. The editors screened papers for analytical and factual basis and were happy to publish different viewpoints and conflicting opinions as they came.

We are truly grateful to all of our contributors and readers for their attention and support. The blog is suspended, but the need for reforms remains acute. The entries will stay online, as a useful depository of views, proposals, and data, that can inform future debate, design, and implementation of reforms. The need for the best of economic science to be brought to bear on matters of economic policy cannot be over-emphasized. 

A related collaborative effort to this blog was an edited volume,* which was published in English by MIT Press and in Greek by Crete University Press, and which details concrete analyses and proposals for reforms in a number of vital sectors or aspects of the Greek economy. A number of contributors to this blog  worked on this volume.

We hope that the blog articles, combined with the chapters in the edited volume, provide sufficient ammunition for the difficult reform campaigns ahead.  

The editors 

Michael Haliassos, Yannis M. Ioannides, Thanasis Stengos, Dimitri Vayanos


Beyond Austerity, https://mitpress.mit.edu/books/beyond-austerity

Πέρα από τη Λιτότητα,  https://www.cup.gr/book/pera-apo-ti-litotita/

This blog publishes articles by leading academic economists on issues relevant to economic policy and reforms in Greece. The crisis in Greece is also a time of opportunity: ambitious reforms can be undertaken that will not only stave off bankruptcy, but also modernize Greece’s economy and raise the productivity and incomes of Greek citizens on a sustainable basis. The articles in this blog aim to offer constructive proposals and impartial analysis of potential, proposed or implemented reforms that are based on the principles of modern economics and on lessons from recent cutting-edge research.

The editors of this blog do not necessarily endorse the opinions expressed by other contributors to the blog, the agenda of any political party, or the views of those who link or otherwise refer to the blog and its contents. Comments that do not concern the ideas and arguments published in this blog, but consist of personal attacks will be deleted.

This entry was posted in General and tagged . Bookmark the permalink.

10 Responses to Welcome

  1. Konstantin says:

    Could You please have a look at our Facebook group http://www.facebook.com/SupportGreekStats
    I hope it is of interest for you.



  2. I ‘d like to propose a new idea.
    You ‘ll find it at the above mentioned web site.
    Up to now it is proven too difficult for most people to understand the whole concept due to it’s uttermost simplicity! I hope you and your site’s visitors will give it a good thought and may be take it into serious consideration the possibility and most of all the necessity of its implementations as it seems – to me at least – to be the only solution under today’s circumstances.

  3. I think at this crucial moment for the Greek State and the Greek Proud Nation, serious Initiatives such this should be supported, shared, promoted by the ”silent” healthy Greek majority. But I think this healthy Initiative should be larger and louder. Otherwise nobody and especially the decision makers will not listen. Unfortunately the political elit system in Greece never listened to the experts. Since the time is now running against us, its time for them to listen!

    The economically orthodox path for Greece is definatelly to stay in EU and in the Eurozone. The Economic Growth that everybody talks about, will never come with theoretical general statements by politicians from whichever party they come from.
    The Growth will come and the Greek Economy will be come gradually healthy if all following take place and will be implemented:

    -Make clear to EU Partners that Greece really wants to stay in EU and in Eurozone (This open discussion does not help Greece)
    -Healthy State Financials (lower debt, lower deficit, logical inflation)
    -structural reforms in the public and private sector
    -proper absorption of EU funds
    -stable and healthy tax system
    -productive public administration
    -NO to red tape and corrupution
    Healthy economy, meaning healthy open economy with free competition in the public and private sector
    -proper and functional financial and banking system
    -private productive investments from the greek companies
    -Foreign Direct Investments (But the foreign Investors will come only when the trust is back!)
    -Largescale Strategic Foreign Investments which can be the success story and attract more smaller foreign investments
    -Be a Business Friendly Economy
    -Support of Export oriented Greek companies
    -Urgent support of main pillars of the Greek economy such as tourism, shipping, energy, tranport, IT etc
    -Urgent support of Greek SMEs companies!
    -Invest in Innovation, and High Qualified Greek Human Capital
    -And of course many other actions that there is not time to write! etc etc

    The Time for political, theoretical approaches is over. Its time for serious action and implemention for the decision makers. Its time to listen and then implement!

  4. Keating Willcox says:

    Here is a solution similar to my recent suggestion. Assuming that France and Germany want to end the Euro and create a new Northern Euro, with no southern countries, I would suggest a new financial group called the Southern European Financial Organization. Each of the PIIGS keeps its own currency, but subsidizes currency exchanges so that the transaction cost of moving from Drachmas to Lira is nearly zero. Each country makes its own currency strong by offering price controls in nearly all goods and services, using coupons for routine medical services, university education, medical tourism, and long term retirement care. Each country has a single tax free port, just like Hong Kong. Each country insists that all folks on unemployment or disability spend their day doing online homework, as job training and a disincentive to stay unemployed. All the benefits of the Euro, none of the costs, implement in one week, problem solved. All bank loans repaid in some of the coupons generated by the price supports, so all debt repaid…

  5. k says:

    I sent this to all members of the Greek parliament..

    I wanted to express my extreme sadness about your economic situation. Our prayers are with you always.

    I had some ideas about how your situation might become better. I hope these ideas are helpful.

    1. The Greek government can pay off every debt that Greece has to any international entity, immediately, in New Drachma. One New Drachma is equal to one Euro.
    2. The Greek government can provide price supports for most Greek commodities and services, in New Drachma. It can provide government price supports in agricultural commodities, mineral commodities, and service commodities such as coupons for hotel rooms, restaurant meals, taxi and bus transport, routine medical and dental services, legal and accounting services, long term medical care, retirement housing and care, university tuition, and other services that can be offered by coupon. The government can purchase these commodities according to fixed prices in New Drachmas. This makes the New Drachma a hard currency and gives Greece full employment. Greek pensions can be paid in New Drachmas, and exchanged for Greek goods and services in New Drachmas. The elderly and poor can purchase anything they need in New Drachmas.
    3. All government purchase transactions can be online, and all government payments in New Drachmas can be direct deposit. There never needs to be actual new Drachma paper bills. The actual system could be set up within a matter of days.
    4. The government can sell these commodities or service coupons as needed to generate income. The government can auction off commodities and coupons using existing online auction services. Eventually, the government can organize its own auction sites. International banks and businesses holding New Drachmas can redeem them for commodities, or coupons for services sold on these auction sites.
    5. In the beginning, the New Drachma will likely plummet to a lower price in Euros, and this permits tourists and customers to come to Greece and get great deals. Greek exporters can export products priced in New Drachmas and offer great prices. Manufacturers will rush to Greece to set up manufacturing plants for export goods. Over time, since the New Drachma is a hard currency, it can return to a higher value. By adjusting the level of price supports, the government can modify the purchasing power of the new Drachma quickly and easily.
    6. The government can move the economy away from cash, by paying only with direct deposit, and giving enormous incentives for retail business to accept payments by credit card or Paypal. This will allow an easier path to follow money and collect reasonable sales taxes.
    7. Pensioners under 65 who are not working, and unemployed folks under the age of 65, must work ten hours a day on academic homework, grammar, math, science, and business or they do not receive their full pension.
    8. One port in Greece is designated as a “Hong Kong” style tax-free port, where commerce and trade can be conducted tax free.
    9. Greece stays in the Eurozone. Euros remain the currency of business and wealth. No change is made to any bank accounts in Euros. No more austerity measures. No more riots. Everyone works. Tourism generates income so the cities can be beautiful. Other Eurozone governments send their long term medical and retirement patients to Greek facilities. Eurozone students come to Greece to study. Greek hospitals offer medical tourism.

    Google Translation

    Αγαπητοί MP,

    Ήθελα να εκφράσω την πολύ μεγάλη λύπη μου για την οικονομική κατάσταση σας. Οι προσευχές μας είναι μαζί σας πάντα.

    Είχα κάποιες ιδέες για το πώς η κατάστασή σας μπορεί να γίνουμε καλύτεροι. Ελπίζω ότι αυτές οι ιδέες είναι χρήσιμες.

    1. Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να εξοφλήσει όλα τα χρέη που έχει η Ελλάδα σε οποιαδήποτε διεθνή οντότητα, αμέσως, στην νέα δραχμή. Μια νέα δραχμή είναι ίσο με ένα ευρώ. 2. Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να παρέχει τη στήριξη των τιμών για τα περισσότερα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες, στη νέα δραχμή. Μπορεί να προσφέρει τιμή κυβέρνηση στηρίζει σε βασικά γεωργικά προϊόντα, προϊόντα ορυκτών, βασικών εμπορευμάτων και υπηρεσιών, όπως κουπόνια για τα δωμάτια του ξενοδοχείου, γεύμα σε εστιατόριο, με ταξί και λεωφορεία, οι συνήθεις ιατρικές και οδοντιατρικές υπηρεσίες, νομικές και λογιστικές υπηρεσίες, μακροπρόθεσμη ιατρική περίθαλψη, τη στέγαση και τη συνταξιοδότηση φροντίδα, πανεπιστημιακά δίδακτρα, και άλλες υπηρεσίες που μπορούν να προσφερθούν από το κουπόνι. Η κυβέρνηση μπορεί να αγοράσει αυτά τα προϊόντα σύμφωνα με τις σταθερές τιμές στη Νέα δραχμές. Αυτό καθιστά την νέα δραχμή ένα σκληρό νόμισμα και να δίνει Ελλάδα την πλήρη απασχόληση. Ελληνική συντάξεις μπορούν να καταβληθούν στη Νέα δραχμές, και αντάλλαξαν για τα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες στη Νέα δραχμές. Οι ηλικιωμένοι και φτωχοί μπορεί να αγοράσει ό, τι χρειάζονται στη Νέα δραχμές. 3. Όλες οι συναλλαγές αγοράς της κυβέρνησης μπορεί να είναι online, και όλες οι πληρωμές της κυβέρνησης της Νέας δρχ. μπορεί να είναι άμεση κατάθεση. Ποτέ δεν πρέπει να είναι πραγματικά νέα νομοσχέδια χαρτί δραχμή. Το ίδιο το σύστημα θα μπορούσε να συσταθεί μέσα σε λίγες ημέρες. 4. Η κυβέρνηση μπορεί να πωλήσει αυτά τα εμπορεύματα ή τα δελτία παροχής υπηρεσιών, όπως απαιτείται για τη δημιουργία εισοδήματος. Η κυβέρνηση μπορεί να δημοπρασία off αγαθά και κουπόνια χρησιμοποιούν το υπάρχον online υπηρεσίες δημοπρασιών. Τελικά, η κυβέρνηση μπορεί να οργανώσει τις δικές της ιστοσελίδες δημοπρασιών. Διεθνείς τράπεζες και τις επιχειρήσεις που κατέχουν Νέα δραχμές μπορείτε να τους εξαργυρώσετε για τα βασικά προϊόντα, ή κουπόνια για τις υπηρεσίες που πωλούνται σε αυτές τις ιστοσελίδες δημοπρασιών. 5. Στην αρχή, η δραχμή Νέας κατά πάσα πιθανότητα θα κατρακυλούν σε χαμηλότερη τιμή σε ευρώ, και αυτό επιτρέπει τουρίστες και τους πελάτες να έρθουν στην Ελλάδα και να πάρει τις καλύτερες προσφορές. Έλληνες εξαγωγείς μπορούν να εξάγουν τα προϊόντα τιμολογούνται σε νέες δραχμές και προσφέρουν πολύ καλές τιμές. Οι κατασκευαστές θα σπεύσει στην Ελλάδα για να δημιουργήσουν μονάδες παραγωγής για τα εξαγόμενα αγαθά. Την πάροδο του χρόνου, δεδομένου ότι η νέα δραχμή είναι ένα σκληρό νόμισμα, μπορεί να επιστρέψει σε μια υψηλότερη τιμή. Με τη ρύθμιση του επιπέδου στήριξης των τιμών, η κυβέρνηση μπορεί να τροποποιήσει την αγοραστική δύναμη της νέας δραχμής γρήγορα και εύκολα. 6. Η κυβέρνηση μπορεί να κινηθεί η οικονομία μακριά από μετρητά, καταβάλλοντας μόνο με την άμεση κατάθεση, και δίνει τεράστια κίνητρα για την επιχείρηση λιανικής πώλησης να δεχτούν τις πληρωμές με πιστωτική κάρτα ή Paypal. Αυτό θα επιτρέψει την ευκολότερη οδό θα ακολουθήσει, τα χρήματα και να εισπράξουν τις εύλογες φόροι επί των πωλήσεων. 7. Συνταξιούχοι κάτω των 65 ετών οι οποίοι δεν εργάζονται, και οι άνεργοι παιδιά ηλικίας κάτω των 65 ετών, πρέπει να εργάζονται δέκα ώρες την ημέρα κατά την ακαδημαϊκή εργασία, τη γραμματική, μαθηματικά, την επιστήμη, και τις επιχειρήσεις ή δεν λαμβάνουν πλήρη σύνταξη τους. 8. Ένα λιμάνι στην Ελλάδα, έχει οριστεί ως “Χονγκ Κονγκ” στυλ αφορολόγητο λιμάνι, όπου το εμπόριο και το εμπόριο μπορεί να διεξαχθεί αφορολόγητο. 9. Ελλάδα παραμένει στην Ευρωζώνη. Ευρώ παραμένει το νόμισμα της επιχείρησης και του πλούτου. Καμία αλλαγή γίνεται σε τραπεζικούς λογαριασμούς σε ευρώ. Δεν υπάρχουν άλλα μέτρα λιτότητας. Δεν υπάρχει πλέον ταραχές. Ο καθένας δουλεύει. Ο τουρισμός δημιουργεί εισόδημα, ώστε οι πόλεις μπορούν να είναι όμορφες. Άλλες κυβερνήσεις της ευρωζώνης να στείλετε μακροχρόνια ιατρική και τη συνταξιοδότηση τους ασθενείς τους με την ελληνική εγκαταστάσεις. Ευρωζώνη σπουδαστές έρχονται στην Ελλάδα για σπουδές. Ελληνικά νοσοκομεία προσφέρουν τον ιατρικό τουρισμό.

  6. Widmer says:

    Greece is in a desperate lose/lose situation. I sympathize with the Greek people which now has to go through this hardships and I can fully understand its indignation being, in addition, the prey of unfair criticism.

    But why do the Greek not reflect a moment and say, hey, is it really true that we are such lazy lot of undisciplined crredit mongers? If they did, they or rather their econmists might find facts that point to the real makers of this crisis: “brilliant” brains who decided it would be possible to create a monetary union with economies with such contrasting performances, as achieve Germany and Greece.

    But the Eurocrats wanted at all cost the Euro and a monetary union as large as possible. They saw in it a means to promote their idea of a united Europe with a strong leadership from Brussels.

    In their enthusiasm, they grossly underestimated the difficulty to harmonize the econmic performance of the members of such a community. Ignoring bluntly difficulties to be expected from the fact that mediterranean people have a mentality of their own, they imagined it would be easy to endoctrinate the „southeners“ to become busy working bees like the prototype of the German worker. They imagined it would be sufficient to provide the „poor“ countries with a modern, high-tech infrastructure and to start in these countries regional development programmes where the per capita income was lower than the average..
    This was an illusion from the start, but nobody of the Euro bosses wanted to listen to criticism from the early warners.

    To ujderstand why this idea is due to fail in the long run, one has to reflect a moment what the term „infrastructure“ meant before the advent of industrialization/modern technology and computer assisted machines and administration and what it implies to-day. A few examples will immediately disclose the hidden difference!

    The system of canals across France, built in the 17th century is a monument of infrastructure which is still wlrking. The importance of these small waterways has, of course, diminshed, but thanks to the fact that the thousands of locks are built for the eternity and easy to handle, the system still works.

    The old-fashiuons trams our parents climbed on had little to no comfort, but they were relatively cheap and could be easily repaired which rresulted in a long service life. Nowadays,we have elegant trams with comfortable seats, facilities for passengers with handicaps etc etc. However, their service time is short and the costs for replacementis are extremely high.

    You could find innumerable examples illustrating thjs difference between old and modern infrasstructe. The necesssity of frequent replacement is particularly striking in the fiield of computer systems. Another fact is that modern infrastructure relies on sophistiasted high tech producgs that can usually only be provied by specialized producers. A low indusrialized country, modernizing its infrastructure will therefore
    have to rely heavily on foreign know-how and supplies. which are expensive.

    And that is the key difference: modern infrastructe is both short-lived and expensive. It is fair to say that each country should create the infrastruute it can afford! Even rich countries like Germany have ofen difficulties to raise funds for the necessary expansion of their regional infrastructure .

    But let’s return to the esperiment of the Euro-zone designers. It started with noble theories: a system of development projects should strengthen the economic development of countries like Greece. As a result, a huge beaurocratic machinerye was set up which had to define and realize developmnent projects that should harmonize the econmic competivity of all memers of the monetary union.

    But the architects of the Euro-Zone wanted the rrecipients countries to add their share to this development effort from the Brussels. Accordidng to the type of the project, the country had to add its part by investing a certin percent of the projects cost. To do that the poor countries had obviously to borrow money from a European or US bank! Thus, it was Brussels own wish that their partners invest in development projects!

    Now comes the crucial point of my investigation! Do all these EU projects really fulfil the strict conditions layed down by the designers of this development strategy?

    I have my doubts! But only an objecive investigation of the main projects that have been realized durng, say the last ten years will give the answer. Among the criteria to be checked are:

    Short descrition of the object of the project
    Investment by the EU
    Local investment by the reciient coundtry
    Estimated positive effect on the country’s cpmpetivity
    Has the public sector to contribute to the cost of running the project?
    and if so which are the estimated yearly subsidies ?
    Is the pubiic sector obliged to invest money when major repairs or replacements are to be planned? If so, how much money would have to be set aside per yea to that effeect?
    Finally, do the positive factors outweigh the costs this project etails fort the country’s budget

    It must be clear that projects that may help people in difficult situations or projects that render life more confortable are often a waste of money when they do not produce a long-time effect. So many of the regional project aiming at harmonizing the per capita income of all regions failed to improve permanently the diversities within a coungtry.Only later, the planners at Brussels realized that it is quite normal that a countra has so-called clusters of industrialization and regions with slow development, but rich environmental qualities.

    It is late, but not too late! Where are the Greek economists who undertake this Herculaneuk effort? It may entirely upset the present sight of some narrow-minded spirits in Geermany and elsewhere! The results of this investigation may lead to the conclusion I have come to already now: Even a gift may be a burden that some of us cannot afford!

    Edgar Widmer
    Bockrainwweg 7
    CH 4125 Riehen


  7. cris montecristo says:

    Μια πλευρά της ελληνικής κοινωνίας που δεν έχει σχέση με την οικονομία είναι αυτή που θα έπρεπε να φοβίζει τον κάθε οικονομολόγο που προτείνει μέτρα ως εάν να πρόκειται να έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα είτε αυτά εφαρμοστούν σε Δανούς είτε σε Ελληνες είτε σε Αφρικανούς.
    Προφανώς είναι οι ίδιοι λόγοι για τους οποίους η Ελλάδα βρέθηκε εδώ που καθιστούν και τη θεραπεία δύσκολη.
    Είναι εύκολο να διαγράψεις ένα δάνειο αλλά είναι απείρως δυσκολότερο να διαπλάσεις ένα λαό (ή έθνος για όσους προτιμούν εναλλακτικά αυτό τον όρο).
    Εξάλλου η διαφθορά της πολιτικής εξουσίας τα τελευταία 30 χρόνια και η ανελέητη τακτική του διορισμού των ημετέρων στο δημόσιο ανεξαρτήτως προσόντων, ήταν κάτι σαν την παγιοποίηση μιας άσχημης ροπής σε μόνιμο χαρακτηριστικό.
    Θα ήθελα να ήξερα ποιός έλληνας πολιτικός- αρχηγός κόμματος εξουσίας (προς το παρόν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) θα τολμήσει να τα βάλει με το ποσοστό των ελλήνων που σε μιά πρόσφατη δημοσκόπηση δήλωσαν ότι δεν πρέπει να απολυθούν οι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι (40%).
    Ναι – το 40% των ελλήνων πιστεύουν ότι δεν πρέπει να απολυθούν οι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι και δεν είναι αυτό το τρομακτικό – δηλαδή το τι πιστεύει το 40% των ελλήνων – το τρομακτικό είναι ότι αυτό το 40% το λέει γιατί οφελείται με στενό προσωπικό συμφέρον από αυτή την κατάσταση – το ότι το 40% των ελλήνων έχει κάποιον αρκετά κοντινό του άνθρωπο που είναι διορισμένος στο δημόσιο και τον ξέρει ότι υπολειτουργεί είτε αργομισθεί και ως εκ τούτου είναι υπεράριθμος, αλλά παρόλα αυτά τον θέλει εκεί, διορισμένο, να απομυζά τον κάθε ιδρωκοπούντα έλληνα εκτός δημοσίου. Και αυτό γιατί παίρνει κάτι και αυτός από αυτόν.
    Τόσοι πολλοί είναι οι βδέλες του δημοσίου που πίνουν το αίμα του λαού.
    Είναι τόσοι ώστε να ωφελείται το 40% του πληθυσμού από αυτούς.
    Δεν μοιάζει σαν μια σχέση συμβιωτική (λαού και δημοσίου) μοιάζει μάλλον σαν μια κατάσταση όπου το παράσιτο έχει υπεραναπτυχθεί με αποτέλεσμα να κινδυνεύει άμεσα η ζωή του ξενιστή.
    Κάτι πρέπει να γίνει.
    30 δισ ετησίως σε μισθούς και συντάξεις για ένα κράτος θα μπορούσε να είναι λίγα για ένα κράτος που λειτουργεί και παρέχει υπηρεσίες όπως παιδεία και υγεία σε υψηλό επίπεδο.
    Είναι όμως πάρα πολλά για ένα κράτος που σέρνεται από το πρωί μέχρι το μεσημέρι (μέχρι τις 1 το πολύ).
    Εχετε δει εσείς άλλο κράτος που η πιο σοβαρή του υπηρεσία (η εφορία) είναι κλειστή τις Παρασκευές με το πρόσχημα ότι την Παρασκευή κανουν δουλειά γραφείου χωρίς κοινό, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργούν άδειες και με προσωπικό ασφαλείας?
    Τι να πει κανείς για ένα κράτος που οι εφοριακοί δουλεύουν 4 μέρες τη βδομάδα και τους μισούς από αυτούς (τις φάτσες τους) τις έχουν δει οι φορολογούμενοι πολίτες τις καθημερινές και σε ώρα εργασίας να ψωνίζουν στα μαγαζιά της γειτονιάς?
    Ποιος θα τολμήσει να τα βάλει με τη δικτατορία του δημόσιου υπάλληλου έτσι όπως έχει πια διαμορφωθεί?
    Ολοι θα τους ξανακαλοπιάσουν.
    Αλλωστε δικά τους παιδιά είναι.
    Τα μισά του ενός τα μισά του άλλου.
    Και κόρακας κοράκου μάτι δεν το βγάζει.
    Για να μην πάθει τα ίδια και αυτός όταν γίνει η εναλλαγή στο θώκο της εξουσίας.
    Κάνω μιαν ευχή.
    Παγκόσμια γεγονότα που μοιάζουν να έρχονται, πολύ μεγαλύτερα από το μέγεθος των ελληνικών πραγμάτων, να μας βγάλουν από το προσκήνιο όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

  8. Η έκρηξη “σλόγκαν” του κ. Στάϊκου είναι ακριβώς ένα γνήσιο δείγμα του τρόπου με τον οποίο έμαθαν να σκέφτονται οι “μέσοι πολίτες”. Και αυτό με τη σειρά του δίνει την αρχή για να ερευνήσει κανείς την ποιότητα του κοινωνικού κεφαλαίου και να την συσχετίσει τόσο με το φαινόμενο της κρίσης, όσο και με τον τρόπο αντίδρασης των επιμέρους κοινωνικών ομάδων απέναντι στη κρίση και στις πολιτικές που αυτή προκάλεσε. Είναι χαρακτηρισιτικό, λ.χ. τό πόσοι πιστεύουν οτι απλώς και μόνο επειδή η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας είναι οι μικρομεσαίοι (και οι κρατικοδίαιτη δημόσιοι υπάλληλοι ή … μικρομεσαίοι παντός κλάδου) δικαιώνεται ο παρασιτικός χαρακτήρας της λειτουργίας τους. Αγνοείται έτσι ο ρόλος του παρασιστισμού στην αναπαρωγή ενός φθίνοντος οικονομικού συστήματος, που διώχνει κάθε παραγωγική απασχόληση της πραγματικής οικονομίας και την υποκαθιστά μεπροσοσδιακές δραστηριότητες που δημιουργούν μεν χρηματικά εισοδήματα, αλλά υπονομεύουν ταυτόχρονα την κεφαλαϊκή (υλική και άυλη) βάση της κοινωνίας (οικονομίας). Έτσι ο παρασιτισμός οδηγεί σε “παροξυσμούς” εισοδήματος βραχυπρόθεσμα, και σε ισοπέδωση της ανταγωνιστικότητας που τελικά οδηγεί σε κλινικό θάνατο την οικονομία (και μέσω αυτής την κοινωνία).
    Τέτοιες αντιδράσεις σαν του κ. Στάϊκου ενισχύουν την άποψή μου, οτι η μακροοικονομική ανάλυση από μόνη της μήτε στην κατανόηση μήτε στη λύση των προβλημάτων της κρίσης μπορεί να οδηγήσει.

  9. Γεώργιος Στάικος says:

    Προκαλεί θλίψη να διαβάζει κανείς, μετά από τόσα, αναλύσεις και “προβληματισμούς” σαν αυτούς του κ. Σοφούλη. Υπάρχει “ανθρωπολογικό” πρόβλημα και “κάκιστη ποιοτική σύνθεση κοινωνικού κεφαλαίου” αποφαίνεται! Με άλλα λόγια φταίνε οι άνθρωποι, ή έστω η συγκεκριμένη διάταξη υπό την οποίαν έχουν συγκροτήσει κοινωνία. Και αυτό, το δεύτερο, θα είχε ενδιαφέρον, αν αποτελούσε την αφετηρία για μια σοβαρή ανάλυση. Δεν πρόκειται όμως περί αυτού. Απλά, ενώ όλα βαίνουν καλώς, αφού επιτυγχάνονται “σε dt όλοι οι στόχοι”, μάλιστα “οι περιριοριστικές δράσεις δημοσιονομικου χαρακτήρα αποδείχτηκαν παιχνιδάκι”, επαπειλείται “στάση πληρωμών” των “μικρομεσαίων” σε κλίμα “ιδιότυπου μικροαστικού αναρχισμού”, εντοπιζόμενου στους “μικρομεσαίους” επαγγελματίες και επιχειρήσεις, και τα ντράβαλα άρχισαν “μόλις η περιοριστική πολιτική άγγιξε τον πυρήνα της κατά βάση παρασιτικής οικονομίας των μικρομεσαίων”…
    Επικρίνει ο κ. Σοφούλης την προσήλωση “της ιδεολογίας του ΠΑΣΟΚ στο φαντασιακό κατασκεύασμα των “μη προνομιούχων”” για να αντιστρέψει το σχετικό δόγμα, αφού πλέον, κατ’ αυτόν οι “μη προνομιούχοι”, ένα σύνθημα του μακαρίτη του Ανδρέα, και όχι βέβαια πόρισμα κάποιας “ανθρωπολογικής” επιστήμης, δεν είναι τα “θύματα”, αλλά η αιτία του προβλήματος!
    Τι να πεί κανείς! Αφού η οικονομία των μικρομεσαίων είναι “παρασιτική”, διερωτώμαι, πως να ζούμε άραγε εδώ στην Ελλάδα. Από που τρώμε?
    Οι μεγάλες επιχειρήσεις αποχωρούν, η μια μετά την άλλη. Η φορολογία, που τους έχουμε επιβάλει, τους είναι πλέον αβάσταχτη (αυτό βέβαια δεν το είδε ο κ. Σοφούλης, το είδε όμως ο Νίκος, ο αδελφός του Πρωθυποργού, σε πρόσφατο αρθρο του).
    Οι μικρομεσαίοι “επαγγελματίες και επιχειρήσεις” παρασιτούν και “εκτρέφουν την διαφθορά, την φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή”! Ζούμε φαίνεται από το προϊόν των δημοσίων υπαλλήλων!
    Ήμαρτον Κύριε!
    \Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι?

  10. Φοβάμαι οτι η προσέγγιση της Ελληνικής κρίσης που γίνεται από τους καθαρόαιμους οικονομολόγους, δεν αγγίζει τον πυρήνα της δυναμικής της. Αναφέρομαι στο “ανθρωπολογικό” υπόβαθρο της κρίσης που μπορεί να εκτιμηθεί σε όρους κοινωνικού κεφαλαίου (social capital). Η διαταξική συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα αποκαλύπτει κάκιστη ποιοτική σύνθεση κοινωνικού κεφαλαίου. Ήδη οι κλασσικές αναλύσεις αρχίζουν να προσρούουν σε αυτό τον βράχο, όπως δείχνει η επαπειλούμενη “στάση πληρωμών” των “μικρομεσαίων” στρωμάτων που δειλά βγήκε στο προσκήνιο αυτή την εβδομάδα. Θα ήταν λάθος να ερμηνευτεί αυτή η αντίδραση με όρους οικονομικής ανταγωνιστικότητος του εθνικού περιβάλλοντος (προφανώς και ο παράγοντας αυτός είναι σημαντικός). Στην ουσία θα αποδειχτεί οτι θα πρόκειται έναν ιδιότυπο μικροαστικό αναρχισμό που έχει ήδη παίξει τον ρόλο του σιωπηρά από την δεκαετία του ’80 δια μέσου της διαβόητης προσήλωσης της ιδεολογίας τουΠΑΣΟΚ στο φαντασιακό κατασκεύασμα των “μη προνομιούχων”. Οι “μικρομεσαίοι” ως επαγγελματίες και ως επιχειρήσεις είναι εκείνοι που κατ’ εξοχή εκτρέφουν την διαφθορά, την φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή και ενσωματώνουν τα γκρίζα αυτά εισοδήματος στο ανταγωνιστικό μοντέλο τους. Καμία ακραιφνής οικονομική θεωρία δεν μπορεί να αναλύσει και να ερμηνεύσει αποτελεστματικά τον κρίσιμο αυτόν παράγοντα και καλό θα είναι εμείς οι οικονομόλόγοι να το συζητήσουμε με τους πολιτικούς επιστήμονες και τους ανθρωπόλόγους με μεγάλη προσοχή.
    Από τις πρώτες εμφανίσεις της επαπειλούμενης “επανάστασης των μικρομεσαίων”, μου πέρασε η ιδέα μήπως εν τέλει η μοίρα έχει τάξει στο ΠΑΣΟΚ να πληρώσει το ίδιο την αμαρτία του δόγματος των “μη πονομιούχων”.
    Στο Ελληνικό σύστημα, οι περιριοριστικές δράσεις δημοσιονομικου χαρακτήρα αποδείχτηκαν παιχνιδάκι. Ήρκεσε ένα νόμος καί ένα μνημόνια για να επιτευχθούν σε dt όλοι οι στόχοι με μοναδικό κόστος λίγες μέρες αναταραχή στα πεζοδρόμια. Μόλις η περιοριστική πολιτική άγγιξε τον πυρήνα της κατά βάση παρασιτικής οικονομίας των μικρομεσαίων, άρχισαν τα πραγματικά …. τράβαλα.
    Τι μπορουμε άραγε να προβλέψουμε επ’ αυτού;

Leave a Reply